تولد

انسان، هر روز، هنگامه بیداری از خواب، آن لحظه ای که چشم می گشاید اما درکی از موقعیت ندارد، غرق در نعمت هستی و وجود است. (وجودی که خالق بی همتا عنایت می کند تا فرصتی باشد برای عشق ورزی)

جمع این هزارم ثانیه ها (لحظه های ابتدای بیداری از خواب) در طول زندگی آدمی، شاید به دقیقه ای هم نرسد، اما دنیایی است ولادت و چند ماه نخست زندگی هر انسان، اوج شکوه نعمت وجود، و شنا در دریای آرام بخش و پاک هستی است.

طفل چشم بر جهان گشوده، آینه مجسم هستی و عشق است، خورشیدی است نورانی، که گرما می بخشد به هر آنچه گرداگردش و بلکه خبرش را می شنود.

پرنده ی قلب پدر و مادر که خود واسطه این نعمت وجود هستند، خود را در ابرهای رحمت و نهایت خوشبختی می بینند، اشک شوق شستشو می دهد چشمان غبار گرفته را.لبخند که از خجسته ترین نیایش های بشری است، بر لب تک تک اطرافیان است.

کودک، کعبه ای است که نه تنها آدمیان که حتی اجسام هم به دورش طواف عشق به ذات احدیت می کنند.

پس هر تولد، الهامی از آسمان به سوی فرزندان آدمی و رسالتی است بس گرانبها که چون یاقوتی درخشان بر گردن انسان خودنمایی می کند.

خدایا! ما را لایق نعماتت بگردان

تقدیم به همسرم

تولدت مبارک عزیز بهتر از جانم. دوستت دارم و خدا را شاکرم که تو را دارم.

امروز در کنارت نیستم ولی دلم و احساسم هر دو تقدیم تو.

این کیلومترها فاصله اهواز تا دزفول امانم را بریده.

اهواز - امانیه – ساعت 11:48 دقیقه 25 شهریور ماه 95